W małżeństwie -

‘Nie chce mu rozwalać rodziny’

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:21:41 +0000

Kasia: I kocha go rzeczywiście bardzo, ale nie chce mu rozwalać rodziny. Tak go
kocha, że chce dobra jego dzieci, nie chce skrzywdzić tamtej kobiety, rozbijać
małżeństwa. Są takie związki, Andrzej, zapewniam cię.
Andrzej: Nie mówię, że nie, jest dużo mądrych kobiet, tylko chciałbym ci
powiedzieć jedną rzecz, która według mnie jest ważna: nie zawsze za tą sytuacją kryją się
szlachetne motywy. To jest też czasami bezpieczna sytuacja dla tej dziewczyny,
że ma faceta, który jest nie do osiągnięcia. Bardzo często ludziom, którzy
wchodzą w takie układy, towarzyszy duży lęk przed tym, czy byliby wystarczająco
atrakcyjni na co dzień, duży lęk przed bliskością, która się przejawia w
powszednim życiu. I dlatego znajdują sobie trudnych partnerów, takich, którzy są
gdzieś związani, mają obowiązki wobec innych osób. I te wolne ptaki trochę, choć
nie do końca, udają, tak można w cudzysłowie powiedzieć, że cierpią z tego
powodu, a w gruncie rzeczy ta sytuacja im jakoś odpowiada. W gabinecie
terapeutycznym jest opisywana bardzo często – można zwalić winę na partnera,
który nie chce rozstać się z żoną czy mężem – a tymczasem robimy wszystko, żeby
się nie rozstawał. I kiedy zbliża się decyzja o odejściu od żony, delikatnie i
czule pytamy go, czy na pewno nie będzie miał poczucia winy, czy przemyślał
sprawę dzieci, czy…?

kłopoty małżeńskie

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:21:09 +0000

Andrzej: Faceci, którzy opowiadają kochankom o swoich kłopotach małżeńskich,
dawno już są w roli dziecka wobec tych kochanek, a te kochanki dawno już są w
roli ich matek.
Kasia: Mimo że różnica wieku jest na korzyść kobiety?
Andrzej: Tak, tak, ale już dawno ta dwudziestoletnia panienka jest mamusią,
która ma słuchać, akceptować, podziwiać.
Kasia: I którą jeszcze się upokarza opowiadaniem takich rzeczy.
Andrzej: Oczywiście.
Kasia: Oczywiście. To wszystko, co masz do powiedzenia?
Andrzej: Nie. Ludzie uprawiają seks z bardzo nieseksualnych powodów. Seks ma być
środkiem na niedokończoną kłótnię, na poczucie winy, na wyrażenie złości, na
wymierzenie kary.
Kasia: Ale również ma być łagodzącym plastrem na nastrój po kłótni. Seks jako
bicz jest tym samym, co seks jako plaster.
Andrzej: Otóż to. A seks tego nie lubi, powtarzam.
Kasia: Seks tego nie lubi, bo któraś ze stron zawsze się czuje upokorzona lub
użyta. Co najczęściej idzie w parze, a czasami nie.
Andrzej: Jeżeli ludzie się pokłócą i potem dochodzi do zbliżenia, to często
zgoda partnera jest znakiem wybaczenia, zaprzestania wojny, daje nadzieję na
lepsze bycie ze sobą.

Pozbywanie się poczucia winy

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:20:48 +0000

Andrzej: Tak. Trudno powiedzieć, zwłaszcza mężczyznom, że nie ma się ochoty na
seks, żeby to nie był jednocześnie sygnał, że partnerka jest nieatrakcyjna, albo
jestem słabym kochankiem. Wielu mężczyzn, bojąc się takiej konfrontacji,
wybiera to drugie, narażając się na różne ironiczne uwagi partnerki, a to
jeszcze bardziej osłabia potrzebę seksu i bliskości; to jest błędne koło. Musimy
mocno i wyraźnie powiedzieć: MOŻNA NIE MIEĆ OCHOTY NA SEKS, i nie musi to
znaczyć nic innego, jak właśnie to. To, że nie ma się na coś ochoty, jest
wystarczającym uzasadnieniem.
Kasia: Nie, bo nie – to mi się podoba. Ale co do kobiet, panuje przekonanie, że
nawet jak się nie ma ochoty, to można się kochać, tylko facet musi się postarać.
Andrzej: Seks strasznie nie lubi być uprawiany z innych powodów niż seksualne.
Kasia: Seks tego nie lubi?
Andrzej: Bardzo. To się może kończyć bardzo poważnymi powikłaniami.
Kasia: No ale w małżeństwie większość gier, które ludzie prowadzą, to gry
seksualne.
Andrzej: Nie tyle gry seksualne, ile gry wokół seksu. Na przykład karanie za
pomocą seksu.
Kasia: Nagradzanie.
Andrzej: Pozbywanie się poczucia winy, i to z obu stron.
Kasia: Pozbywanie się złości i napięcia.
Andrzej: Różne rzeczy.
Kasia: Znam mężczyznę, który ma dwadzieścia lat młodszą kochankę i opowiada jej
ze szczegółami, co jego żona robi rano, żeby był w dobrej kondycji. Seksualnie
robi. A podobno
kocha tylko kochankę. To jednak jest paranoja. Ale to są związki. To są również
związki. Myślę, że o związkach małżeńskich bardzo dużo byśmy się dowiedzieli od
tych trzecich.

terapeuta

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:20:28 +0000

Andrzej: Ale też ważna, bo odmówienie seksu jest ewidentnie traktowane jako
najsilniejsze odrzucenie. Tak. Odmówienie seksu jest traktowane jako największe
odrzucenie, najsilniejszy komunikat o nieatrakcyjności.
Kasia: Co ty powiesz?
Andrzej: Nie kpij, to prawda..
Kasia: To znaczy… ja na to nie wpadłam.
Andrzej: Ale ja to wiem.
Kasia: Ale czy ty wiesz to jako mężczyzna, czy jako terapeuta, czy jako
mężczyzna i terapeuta? I jako kobieta też to wiesz?
Andrzej: Z różnych ról to wiem.
Kasia: Ale czy wiesz to od kobiet?
Andrzej: Tak.
Kasia: No, rozumiem, że to jest sytuacja katująca, dlatego ja nigdy nie
zaczepiam pierwsza partnera. Jeden mi powiedział, że go głowa boli, dwadzieścia
lat temu.
Andrzej: Ale jego ma prawo boleć głowa.
Kasia: Zależy, jak go ta głowa boli. A mojego bolała nie tak, jak powinna.
Andrzej: Nie chcę tu wnikać w to, co tam było, ale na przykład mężczyzna, który
nie ma ochoty na seks, jest postawiony w podwójnie złej sytuacji.
Kasia: Po pierwsze, może się bać, że ona pomyśli, że on jest do niczego; po
drugie, odrzuca partnerkę i ona może pomyśleć: Jestem tak fatalna, że nawet on
mnie nie chce. Nie można nie mieć ochoty na seks.

straszne rzeczy się dzieją w moim małżeństwie

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:19:35 +0000

Andrzej: Kasiu, żaden partner nie byłby w stanie tego wytrzymać.
Kasia: …ponieważ od ośmiu lat nie mogę na ciebie patrzeć.
Andrzej: No, jakoś przeginasz tu pałę, ale…
Kasia: Bo ja sobie nie wyobrażam takiej sytuacji.
Andrzej: Jeśli od ośmiu lat ktoś nie przeżywa w ogóle orgazmu i na samą myśl, że
jest z partnerem w łóżku, odrzuca go…
Kasia: No, nie odrzuca, nie byłeś kobietą. Kobieta czasem jest przygotowana na
to, że żadnych profitów nie będzie, a poza tym nie o orgazm w życiu chodzi, lecz
o wspólne życie, a poza tym w pracy go chwalą. Wiesz, o seksie się łatwo
rozmawia, bo wystarczy wziąć pismo kobiece do ręki i dowiedzieć się. Wszystkiego.
Andrzej: Raczej niczego. A jeśli awantura odbyła się po ośmiu latach, można
zapytać, co ci ludzie przez te osiem lat robili, skoro ona nie mogła mu jakoś
powiedzieć, że woli tak, a nie inaczej. To też jest jakiś rodzaj gry. Coś tu
chyba wyolbrzymiasz, żeby zwiększyć zainteresowanie czytelnika.
Kasia: No to teraz coś opowiem. Przychodzi do mnie moja serdeczna przyjaciółka i
mówi tak: Muszę z tobą porozmawiać, ponieważ straszne rzeczy się dzieją w moim
małżeństwie. Zaczepiam swojego męża od jakiegoś czasu i on mnie zdecydowanie
odrzuca. Miełiśmy nawet długie rozmowy na ten temat, mówi, że nie chce być
zaczepiany, że się czuje wtedy jak maszyna do seksu, że miał to w młodości, był
używany przez kobiety, że… Nie wiem, co robić. Strasznie się zmartwiłam i
mówię: Słuchaj, może z jakimś dobrym terapeutą, bo skoro już rozmawiali o tym…
Ona mówi: Dobrze, ale to się powtarza. Ja na to: Powiedz mu o swoich uczuciach,
a ona: Mówię mu, że czuję wielką potrzebę bliskości i tak dalej. I słyszę: NIE.
Przegadałyśmy ze cztery godziny. Wszystkie mądre rzeczy wyczytane w książkach (w
twojej między innymi) powtórzyłam, po czym pytam: Od jak dawna to trwa ? A ona
mówi: Już piątą noc. No, i jest to opowieść bardzo prawdziwa i bardzo, moim
zdaniem, ładna.

ludzie często boją się mówić o swoich potrzebach

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:19:06 +0000

Andrzej: To prawda. Ale ludzie często boją się mówić o swoich potrzebach, boją
się, że zostaną źle ocenieni, źle przyjęci. Dlatego kreują sytuacje, w których
partner ma się domyślać, a nieraz nawet jest karany w wyrafinowany sposób, jeśli
się nie domyśla, jakie są potrzeby partnera.
Kasia: W jaki sposób jest karany?
Andrzej: Na przykład milczeniem, które budzi poczucie winy, gniewaniem się,
jakimś nieokreślonym niezadowoleniem, które ma sygnalizować: Nie jestem do końca
z ciebie zadowolony.
Kasia: No, ale spróbuj takiego partnera zapytać: I o co ci tak naprawdę chodzi?
to usłyszysz: Me, nie, już o nic.
Andrzej: Bo ta forma gry ma taki przebieg. To znowu jest sygnał, że masz nadal
zabiegać, nadal domyślać się, atakować, szukać odpowiedzi. I gra się toczy dalej:
jeden z partnerów jest ciągle zobligowany, żeby jakoś tam dotrzeć do drugiego.
Kasia: No, ale niech spróbuje powiedzieć prawdę. Niech no kobieta usiądzie
naprzeciwko partnera i powie: Od ośmiu lat nie miałam z tobą orgazmu, nie
chciałam cię ranić, więc tego nie mówiłam. Jesteś kiepski w łóżku, nie myjesz
nóg codziennie, nie mogę już tego ścierpieć. To mi wygląda na katastrofę, niestety…
Andrzej: To jest katastrofa związku.
Kasia: No i wtedy, jak się domyślamy, partner nie połyka żaby i nie mówi:
Dziękuję, że mi o tym mówisz, bo nie jest oświeconym człowiekiem, tylko mówi:
Słuchaj, właściwie dobrze, że o tym mówisz, ponieważ…

„udowodnij, że mnie kochasz”

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:18:47 +0000

Kasia: Ja to znam w innej wersji: Ten wygrywa, kto pierwszy ma zawał. Pod
warunkiem, oczywiście, że przeżył.
Andrzej: To już jest straszne. Ale fakt, coś takiego istnieje. Jestem jednak
przekonany, że w dobrych związkach partnerzy powinni trochę odgadywać wzajemne
życzenia, ale bez sankcji: Nie odgadłeś, nie kochasz, jesteś wstrętny i musisz
być ukarany.
Kasia: Do pewnego stopnia jednak odgadują. Jak widzę, że ty płaczesz, to moim
psim – za przeproszeniem – obowiązkiem jest zapytać, co cię spotkało złego,
skoro płaczesz. Zanim się nie domyśle, że płaczesz ze śmiechu, bo oglądałeś
reklamę z Mumio moim ukochanym.
Andrzej: Oczywiście. Często związki się jakby fiksują, stabilizują na jakimś
poziomie.
Kasia: To są role zamienne.
Andrzej: Role zamienne, chociaż jakby inne strategie. Mężczyźni udają męskich,
udają, że to, co ich interesuje, to tylko i wyłącznie filozofia, natomiast takie
przyziemne drobne sprawy…
Kasia: …jak długość wkrętek o średnicy pół milimetra, są im obojętne.
Andrzej: No, i odwrotnie. Są takie słodkie kobietki…
Kasia: No, dobrze, lecz z grą „udowodnij, że mnie kochasz” mamy do czynienia, że
tak się
wyrażę, na wszystkich polach małżeńskich, począwszy od tej przysłowiowej herbaty,
a skończywszy na łóżku.

Mężczyzna

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:18:18 +0000

Kasia: I chyba dlatego, że pragniemy tych gestów kojarzymy się w związki, prawda?
Między innymi, oczywiście.
Andrzej: Ale są związki – jak pewnie zauważyłaś – które się jakoś ustabilizowały
w takiej pozycji, że jedno z partnerów ciągle udowadnia, a drugie jest ciągle
niezadowolone. Mężczyzna, bo mówi, na przykład: Za mało o mnie dbasz, a kobieta
często wchodzi w rolę kobietki, która domaga się bezustannie: Kochanie, zrób mi
herbaty, kochanie, jakby ci to nie przeszkadzało to… I tak dalej.
Kasia: Orbituj dookoła mnie, żebym wiedziała, że jestem ważna.
Andrzej: Tak kreują sytuacje, żeby partner ciągle był, ciągle coś robił z
poczuciem, że one nic nie umieją, że czego się tkną, to zaraz pęknie albo się
rozsypie.
Kasia: To ciekawe, bo ja sądzę, że to mężczyźni są tacy delikatni i tak nie
potrafią. I naprawdę chętnie by coś zrobili z całego serca, tylko jak wejdą do
kuchni, żeby coś zrobić, to naprawdę, rączka od patelni sama się urwie, a
szklanka w zlewie sama się stłucze. I oczywiście są przeganiani przez kobiety
dla świętego spokoju. Ale obie strony czerpią z tego jakiś zysk: jedno, udaje,
że chce wyręczyć drugie, drugie to docenia.
Andrzej: Jedno z bardziej cynicznych powie-
dzonek: W małżeństwie ten wygrywa, kto pierwszy mówi: Me potrafię.

Siedzisz smutna

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:17:59 +0000

Kasia: Żebym cię dobrze zrozumiała: Me kochasz mnie, bo nie poznałeś, co ja
czuję, o czym myślę, czy jestem obrażona, czy jestem zła.
Andrzej: No, na przykład. Siedzisz smutna, wchodzi twój facet i nie reaguje na
ciebie, nie podchodzi, nie pociesza, nie zrobi herbaty, nie wykonuje jakichś
gestów opiekuńczych, gestów szukania kontaktu z tobą, tylko sobie czyta gazetę.
Kasia: Czyli myślę: Jestem dla niego niczym. Jestem w takiej ciężkiej sytuacji,
a on nie wyczuwa tego i nie widzi, o co mi chodzi. Ale każdy z nas, jeżeli już o
tym mowa, oczekuje, że nie stanie się dla partnera jeszcze jedna lampą, która
stoi na swoim miejscu, tylko zaopiekowanym kwiatkiem, podlewanym od czasu do
czasu. Moja samoocena może być bardzo wysoka, ale ja bym nie bardzo chciała żyć
z moim partnerem w związku opartym na takiej zasadzie: przyjmuję raz na zawsze,
że jestem ważna dla niego, i nie muszę mieć z jego strony żadnych tego oznak.
Równie dobrze mogę sobie żyć sama.
Andrzej: No i słusznie. Wiesz, to, że nasi partnerzy jakoś okazują swoje uczucia,
dbają o nas, ma duży sens w budowaniu związku. Ale głównie kiedy nie są do tych
gestów przymuszani, kiedy sami chcą je nam ofiarować. Lecz żeby to robić, muszą
czuć się wolni – wtedy dostajemy od nich najcenniejsze prezenty: kwiaty,
drobiazgi, wiersze, uśmiechy, a źródłem tego są ich wol-
ne wybory. Dają, bo nas kochają, a nie z obowiązku.

dowód miłości

admin — Tue, 09 Mar 2010 12:17:41 +0000

Kasia: A więc jednak nie zaczyna się od dziewczynek tylko od mamusi?
Andrzej: Od wszystkich ważnych ludzi.
Kasia: Daj mi dowód miłości?
Andrzej: No, tak. Jak mnie kochasz, to zrób to, czego pragnę. W dorosłym życiu
to jest bardzo częste zjawisko: poczucie, że się jest kochanym, wiąże się ze
świadomością, że ktoś stale coś dla nas robi. Mało tego – najwyższą formą
kochania jest odgadywanie życzeń partnera. Idealny partner to człowiek, który
rozumie mnie bez słów, ma moc odgadywania moich życzeń i spełniania ich.
Kasia: Wchodzisz, siadasz i jeżeli twoja żona cię kocha, to wie, czy ktoś cię
skrzywdził w pracy, czy cię z niej wylali, czy sobie zwichnąłeś nogę, idąc do
domu, czy spadłeś ze schodów. Tak? No, ale takie myślenie jest błędne.
Andrzej: Ale bardzo częste. Miłość prawdziwa, taka wielka miłość, jest
utożsamiana z tym, że on (czy ona) wie. Gdybyś kochał, tobyś wiedział -to jest
ten skrypt, bardzo niszczące związek przekonanie, za którym stoi kompletnie
nierealistyczne myślenie, że możliwa jest taka miłość, która nie stawia żadnych
warunków, że partner ma nas kochać takimi, jacy jesteśmy.
Kasia: No, ale ten skrypt ma korzenie w dalekiej przeszłości, prawda? To znaczy
mamusia wie, czyśmy się zsiusiali w pieluchę czy nie, gdy mamy pół roku.
Andrzej: Istotne jest przekonanie, że człowiek, który zadaje sobie trud
odgadnięcia, o co nam chodzi, na pewno nas kocha.